Op zoek naar: wat is oneindig?
home info publicaties zoeken



Op zoek naar: wat is oneindig?

Vooraf:
Onderstaande tekst is een studietekst *, een soort "luidop denken", op papier dan.



Uiteraard zal oneindig onder woorden brengen wel nooit (1) lukken.

De leerlingen zeiden tot Jezus:
"Zeg ons, hoe zal ons einde zijn?"
Jezus sprak: "Hebt gij dan de aanvang ontdekt, dat gij naar het einde zoekt?.
Waar het begin is, daar zal ook het einde zijn.
Zalig degene die zich in het begin plaatst. Hij zal ook het einde kennen, en hij zal de dood niet smaken."
(Thomas evangelie * logion 18)


Wat is oneindig? Enerzijds kan ons menselijk verstand daar zeker niet bij, anderzijds kan ons bewustzijn, dat deel uitmaakt van "het Grote Bewustzijn", daar wel bij. Het Grote Bewustzijn en oneindig hebben ongetwijfeld met elkaar te maken, ze lijken mij in een singulariteit (2), in "een Punt van Licht en Liefde" (3), één te zijn.

Laten we eens vertrekken van één aspect van oneindigheid, met name tijd.
Bij de combinatie "oneindig" en "tijd" wordt onmiddelijk gedacht aan een altijd voortdurende (oneindig lange) tijd; wat we ons daar dan ook van kunnen voorstellen. Dit is uiteraard onvolledig. Een onvolledigheid, waar we ons nauwelijks bewust van zijn, is deze: oneindig strekt zich niet alleen uit naar oneindig lang, maar ook naar oneindig kort.
In de griekse mythologie was de God Kronos de god van de tijd, maar ook de god van de begrenzing van de ruimte. Beiden horen samen, en dat wisten de oude Grieken. Bij de Romeinen heette de god Kronos: Saturnus. In de astrologie (4) staat Saturnus voor begrenzing, en voor manifesteren in de materie.
Om ons in de materie te verplaatsen, bijvoorbeeld naar de andere kant van de aarde, of naar een sterrenstelsel op 10 miljard lichtjaar ver, is tijd nodig. In gedachte kunnen we ons heel snel verplaatsen, bijvoorbeeld naar een plaats die we bezocht hebben aan de andere kant van de wereld. Hier is nauwelijks tijd voor nodig, of zelfs helemaal geen. Geen tijd kunnen we ook vertalen door "een oneindig korte tijd". Doordat ons bewustzijn wellicht oneindig aankan, kan het ook overweg met een oneindig korte tijd. Indien dit niet zo was, dan zie ik niet in hoe onze gedachten zo "supersnel" van het ene naar het andere kunnen gaan.
In de fysische wereld bestaat geen oneindig *, dus ook geen oneindig kort. Als er geen oneindig korte tijd bestaat, dan hebben we voor elke verplaatsing een bepaalde tijd nodig. Dit heeft tot gevolg dat de (fysische) wereld begrensd is. Zoals reeds gezegd, de oude Grieken wisten dit reeds, en hebben dit prachtig weergegeven in de mythologie van Kronos. De beperking van de tijd heeft de beperking van de ruimte tot gevolg.

Er bestaat ook iets als psychologische tijd. Hierbij hebben we de keuze: wij kunnen ons vereenzelvigen ofwel met ons lagere ik, ons lichaam, wetende dat we ook nog een Hoger Wezen hebben, ofwel met ons Hoger Wezen, ons Hogere Zelf, wetende dat we ook nog een fysiek lichaam hebben. Dit vereenzelvigen met óf het ene óf het andere maakt een hemelsbreed verschil uit.
In feite gaan we ons in het eerste geval in het eindige opstellen, en in het tweede gaan we ons (proberen te) verbinden met het oneindige. Kunnen wij ons verbinden met het oneindige? Wij? Hoe vult u wij in, de eerste mogelijkheid of de tweede? Fysiek kunnen we geen oneindigheid aan, ons Hoger Bewustzijn kan dit (wellicht) wel.
Let wel dat wij zelf de sleutel in handen hebben, wij beslissen hoe we ons opstellen.

... en hij zal de dood niet smaken (5)
Een ander aspect van eindigheid, en niet van oneindigheid, is de dood. Indien er geen begrenzing is, is er ook geen dood. Of nog anders gezegd: ons Hoger Bewustzijn kent geen begrenzing, en dus ook geen dood. Alle religies verkondigen dit, en toch blijken het zo weinigen te weten (6).



(1) Nooit is: ooit, in het oneindige * .

(2) Singulariteit: een term uit de "kwantum-astro-fysica" (zie verder), voor het eerst gebruikt door Stephen Hawkin *. In een punt kan alles samengebundeld zijn. Met alles wordt hier zowel tijd, als ruimte als materie bedoeld (zie verder). In deze context "was" de Big Bang * een singulariteit. De Big Bang was het einde van de singulariteit en is a.h.w. gaan "uitvloeien". Hierbij ontstond het heelal.

Kwantum-astro-fysica: een samengaan van de kwantummechanica en de astrofysica. (In hoeverre deze term algemeen gebruikt wordt, weet ik niet). Astro = ster. Astrofysica houdt zich bezig met de bestudering van het heelal, dit vanuit fysisch (natuurkundig) oogpunt. De astrofysica maakt ondermeer gebruik van de relativiteitstheorie van Einstein.
Sinds in het begin van de 20ste eeuw de fysica twee wegen ingeslaan is, met name de relativiteitstheorie en de kwantummechanica, en in mindere mate nog andere zoals de chaostheorie, is men op zoek gegaan om deze theorieën te verenigen. Stephen Hawkin bracht, op het domein van de astrofysica, een prachtige synthese, die we "kwantum-astro-fysica" kunnen noemen.

(3) Uit "De Grote Aanroep". *
"Vanuit het punt van ...", "Vanuit het centrum ...". . Dit punt, waarin alles vervat is, kan uiteraard in verband gebracht worden wat wij "beneden" (in de fysische wereld) een singulariteit noemen. In metafysiche context bevat een singulariteit ondermeer ook bewustzijn.
Beneden, naar "Zo boven, zo beneden", een van de allergrootste spirituele wetten.

(4) Astrologie houdt uiteraard verband met het heelal, en dus ook met sterrenkunde (astronomie). Indien dit niet zo is, dan is astrologie zijn wortels kwijt. Vroeger waren astronomie en astrologie één, maar met het steeds verder uiteen gaan van hart en hoofd * zijn ze gescheiden. Dit uiteengaan had ongetwijfeld zijn redenen, maar een hereniging dringt zich op.

(5) Komt meermaals voor in het Thomasevangelie *: logion 1, (11), 18, 19, (85), 111

(6) Het gaat naar mijn bescheiden mening om weten, niet om het zwakke broertje van weten, met name geloven. (Zie ook *)
top


Trefwoorden horend bij deze tekst: