Gezegde

De hedendaagse mens
is gespecialiseerd in onder de mat praten.

Toelichting

Gelijk halen

De tijden veranderen: vroeger veegde men het vuil onder de mat, maar vegen is lastig. Praten echter, dat gaat de hedendaagse westerling veel beter af.

Met de hedendaagse mens is er bijna niets mis. Bijna, de mening bij de publieke opinie is "iedereen heeft kleine kantjes", maar het zijn kantjes, verkleinwoord. Men minimaliseert.

Uiteraard heeft de techniek van minimaliseren al altijd bestaan, maar tegenwoordig gaat het wel erg ver. Om in termen van het spreekwoordelijke glas dat half vol of half leeg is te spreken: een glas dat voor 10% vol is durft men wel eens bijna vol te noemen, en een glas dat voor 90% vol is noemt men wel eens bijna leeg. Bijna blijkt wel heel rekbaar te zijn.
Wanneer bijvoorbeeld in een conflict de twee partijen allebei een deskundige aanstellen, dan is veleer regel dan uitzondering dat beide deskundigen tot totaal verschillende, tegenstrijdige conclusies komen.

Men stelt het doel voorop, en of men gelijk of ongelijk heeft blijkt er helemaal niet meer toe te doen, men praat tot men gelijk krijgt. Gelijk halen!

Vroeger: schuld aanpraten

Dit minimaliseren lijkt mij een reactie te zijn op wat er vroeger - eeuwen lang - was, namelijk mensen schuld aanpraten; schuld aanpraten met de - bewuste of onbewuste - bedoeling macht over iemand uit te oefenen. Zonder twijfel is het huidige minimaliseren minder erg dan de vroegere machtsuitoefening.

Een spirituele kijk

Toch baart dit minimaliseren zorgen, men bedriegt twee partijen: in de eerste plaats, in de allereerste plaats, zichzelf. En in de tweede plaats de andere.

Er wordt een bepaalde informatie gegeven, maar die valt tegen (bijna altijd omdat ze het ego niet streelt). Wat doen men, de informatie gewoon wegpraten.

Spiritueel stel ik mij vragen omtrent het verdraaien of negeren van de waarheid, want dat is het toch. Dit niet zozeer naar anderen toe, maar vooral naar zichzelf toe.
Je kunt het zo zien (ik zie het althans zo): we hebben allemaal lessen te leren. Hiertoe worden er probleempjes op onze weg gezet en krijgen we - meestal via anderen - hieromtrent informatie.

Wie en wat hier achter steekt is mij niet duidelijk, maar ik ben er diep van overtuigd dat we geen problemen te verwerken krijgen zonder de toestemming van ons eigen Hogere Zelf.

In een eerste fase zijn het nog kleine lesjes die ons meegegeven worden. Deze kunnen we gerust minimaliseren of gewoon negeren. Of we daar wijs aan doen, dat is een andere kwestie.
In een verdere fase worden we geconfronteerd met grotere problemen, waar we niet aan voorbij kunnen (1).
Een voorbeeld: iemand krijgt signalen dat hij of zij moet rusten. Daaraan gaat de persoon voorbij. Er komen nog signalen, ook die worden geminimaliseerd. Plots krijgt die persoon een zwaar verkeersongeval, en dan is er geen keuze meer: rusten!
Het is wel zo dat slechts weinigen het verband tussen de waarschuwingen enerzijds en de ergere situatie anderzijds zien. En aangezien we dit verband niet zien, zien we er ook geen probleem in om bepaalde informatie en bepaalde lesjes "onder de mat te praten".