Gezegde

fixatie op het einddoel
de ladder wordt afgeschaft

Toelichting

De Westerse mens heeft vrij sterk de neiging om zich op het einddoel te fixeren, dit heeft met dominantie van het denken te maken. Door dit te doen worden tussenliggende stappen overgeslagen. We hebben een ideaal, en we gaan er recht op af, we springen direct naar het einddoel.
Als je ergens beneden staat, en je wil naar boven, dan spring je maar direct naar boven. Dan heb je ook geen ladder nodig, dit is dan uitgespaard.

Geen ladder nodig? Dit springen kan tegenvallen. Het overslaan van stappen kan eigenlijk niet, maar we doen het vaak toch. Of beter gezegd: bij een fysieke hindernis gaan we stap voor stap, bij een psychische hindernis fixeren we ons op het einddoel, en slaan we tussenliggende stappen over.
Stappen overslaan, kan dit? Soms, althans in beperkte mate, maar zeker niet zonder gevolgen. Hoe dan ook moeten we alle stappen doorgaan, wat betekent dat we later de overgeslagen stappen toch zullen moeten zetten. Dit wordt dan ervaren als een terugval of als noodlot, of hoe "het duo ego-denken" het ook noemt.

In Oosterse termen spreken we over karma. Het overslaan van stappen creëert karma. Dit is dan ook de reden waarom we hoe dan ook de overgeslagen stappen terug op onze weg tegenkomen.
Het Oosten legt veleer de nadruk op de weg, de weg gaan. In het Oosten wordt vaak gezegd: "als je dit wil ervaren of bereiken, doe dan dat"; bijvoorbeeld: als je contact zoekt met het Goddelijke, probeer dan via mediteren".

Een ladder uitsparen? Ja, maar. Het lijkt toch geen zo een goed idee te zijn.