Hoe laat is het? Hiernu.
Hiernu is een woord dat - jammer genoeg - niet bestaat.
Jezus gebruikte het vrij vaak, aldus Ferdinand Cuvelier in het boek "Jezus Mysticus". Maar
Het woord "hiernu" wordt nagenoeg nooit vertaald, met uitzondering van Ferdinand Cuvelier.
(Letterlijk citaat hieromtrent nog op te zoeken.)
Persoonlijk vind ik het woord "hiernu" veel beter dan "hier en nu" of hier-en-nu. Bij hiernu vormen tijd (nu) en ruimte (hier) écht één geheel, terwijl dit bij hier-en-nu veel minder het geval is. Hier-en-nu lijkt mij vier dimensies te zijn, terwijl hiernu minstens vijf is.
Hiernu, dat is hoe laat het nu écht is. Binnen in het hiernu beweegt de tijd. Van "beneden" (1) uit gezien is het andersom: het huidige moment maakt deel uit van de tijd. Er is echter alleen maar het huidige moment, we zijn nooit het verleden, we zijn nooit de toekomst, we zijn altijd dit moment, (2) hiernu.
Tijd kan praktisch nut hebben maar het kan ook afleiden van wat er echt is, en dit doet het maar al te vaak.
Tijd is een constructie van het denken. Tijd is niet echt.
Je kunt hiernu een beetje vergelijken met de Zon.
De Zon is er altijd en schijnt altijd, of er nu wolken voor zijn of niet. De zon is niet minder Zon omdat er wolken voor zijn, het hiernu is niet minder hiernu omdat tijd zich opdrinkt.
Als je het van bovenuit bekijkt, vanuit een hoger - of iets hoger - bewustzijn, dan zit de tijd in het hiernu.
De tijd dringt zich naar de voorgrond maar de tijd is niet de essentie, het zijn wolken die voor de Zon schijnen terwijl dat de Zon de essentie is. De achtergrond is de essentie, de voorgrond is een opdringerige nevenactiviteit. Hiernu is hoe laat het nu écht is, tijd is decor. In werkelijkheid is het een spel tussen de voorgrond - ons dagelijkse (kleine) werkelijkheid, het "decor" - en de échte werkelijkheid, de essentie.
De voorgrond - de wolken, de tijd, en zoveel meer - vraagt de aandacht. Nee, de voorgrond pakt de aandacht. Dit is maar al te vaak zo. Er is niks mis met aandacht te geven aan de voorgrond - wat er zich op dit moment afspeelt - maar weet dat de voorgrond ingebed is in de achtergrond en de achtergrond de essentie is. De essentie heeft met hiernu te maken, is het hiernu. Op de voorgrond is er "hoe laat is het?". Daar is helemaal niks mis mee, zolang we maar bewust blijven van wat er écht is. Vaak wordt het beeld van de film en het filmscherm gebruikt: de voorgrond is als een film die geprojecteerd wordt op de achtergrond, het filmscherm. Wanneer de film ten einde is, is het filmscherm er nog altijd. Trouwens: zonder film zien wij het filmscherm.
Jammer dat we de film maar al te vaak zien als de essentie. De film is de film, niet meer en niet minder. Zonder filmdoek is er geen film, het tijdelijke wordt geprojecteerd op het eeuwige, de essentie.
Wat er zich dagelijks afspeelt is een nuttige leerles. Van boven uit bekeken is het ganse projecteren een spel. Dit komt o.a. naar voor in het Oosten, zo is de belangrijkste tekst in het Hindoeïsme de "Bhagavad Gita"; wat letterlijk "Lied van de Heer" betekent.
In het Westen is het minder bekend, maar toch:
En Hij [Jezus] zei: Voorwaar, Ik zeg u: Als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen beslist niet binnengaan.
(Mattheüs 18:3, Herziene Statenvertaling).
Kinderen spelen.
Gelijkaardig, hiermee verband houdend: we proberen de essentie in woorden uit te drukken. Dit gaat niet: de essentie is veel, en veel, groter dan het tijdelijke. Je kunt een boodschappentas in je auto stoppen maar je kan je auto niet in je boodschappentas stoppen. (Zou nochtans soms handig zijn).
De cultuur waarin we leven, of dit nu Westerse is of Afrikaanse of Chinese, het maakt niet uit, deze cultuur is in feite voorgrond. De essentie is de mens zelf, het diepste in de mens zelf. De essentie dat zijn wij. De groten der aarde, zoals Nelson Mandela, Laozi en Jezus stijgen boven hun eigen cultuur uit. Zij leefden hiernu.