Kwantumfysica heeft de reputatie om ongelooflijk moeilijk te zijn. De hoofdreden hiervoor is - zoals ik het zie toch - dat het kwantum zich in een toestand hoger dan 3D (drie dimensies, onze vertrouwde materiële wereld) kan bevinden. Met hogere dimensies zijn wij niet vertrouwd. En zelfs de wetenschappen gaan - voor zover ik het zie - slechts tot 4D, ruimtetijd (1).
Kwantumfysica is een uitgelezen kans om ons vertrouwd te maken met deze hogere dimensies, om ons bewustzijn uit te breiden. Boven het materiële ligt het domein van het bewustzijn. (2)
Dit artikel is een poging om de spirituele kant van kwantumfysica begrijpbaar voor te stellen. Het is vooral een intuïtieve benadering.
De wetenschappen hebben een beperkte reikwijdte. (3) Een voorbeeld: wat is liefde? Dit ligt ver buiten wat de wetenschappen aankunnen. Een ander voorbeeld: wat is bewustzijn? Ook dit ligt buiten het bereik van de wetenschappen (4), maar bewustzijn heeft wel een grote invloed op de kwantumfysica.
Even herhalen: bewustzijn ligt buiten het bereik van de wetenschappen, maar binnen het bereik van de kwantumfysica. Dit betekent dat kwantumfysica met één been heel stevig in de wetenschappen staat en met het andere been er ver boven. (5) Kwantumfysica heeft enerzijds een zeer strikte, wetenschappelijke kant, maar anderzijds ook een heel mystieke of metafysische kant.
Wat zien we eigenlijk van de werkelijkheid, en wat zien we niet? We starten bij de bliksem. Kennen we allemaal. Of beter gezegd: we kennen allemaal de bliksem 'van onderuit' bekeken. Vanuit de ruimte blijkt bliksemen een prachtig schouwspel te zijn, dat zelfs kilometers hoog kan gaan. Het gaat uiteraard om dezelfde bliksems, maar een andere kijk, ditmaal van bovenuit.
Een ander voorbeeld: hoe ziet een auto eruit? Twee beschrijvingen: je bekijkt de auto van buitenaf, of je zit in de auto en kijkt.
Als je er zin in hebt, bedenk dan zelf een voorbeeld van hoe een andere gezichtshoek onze kijk kan veranderen.
We kunnen een zekere vergelijking maken met de kwantumfysica. Normaal (6) bekijken we de kwantumfysica 'van onderuit', vanuit het materiële, het gematerialiseerde.
De kwantumfysicus David Bohm (1917-1992) spreekt over de impliciete en de expliciete orde. Hierbij is - eenvoudig gesteld - de expliciete orde dit wat gematerialiseerd is. Dit is een fractie van de Werkelijkheid. Kunnen we de Werkelijkheid kennen? Persoonlijk ga ik ervan uit dat we in de buurt kunnen komen, maar dit soort kennnen gaat dan wel veel verder dan weten. Kennen kan ook, wat ik zou noemen, afstemmen zijn op de Werkelijkheid. Dit gaat veel verder dan zintuiglijk waarnemen en dan de wetenschappen.
Blijf op je hoede voor de bekrompenheid van het denken! A.G. 1.16 (7)
Is er iets mis met ons denken? Naar mijn mening niet, maar wat fout is, is ervan uitgaan dat wat we zintuiglijk waarnemen de Werkelijkheid is.
Er is top-down (van boven naar beneden), vanuit Bewustzijn naar de materie kijken. Kan je van beneden uit bekeken Boven kennen? Het antwoord is resoluut nee. Een concreet voorbeeld: kan AI de Werkelijkheid kennen? Hierover is Roger Penrose heel duidelijk, dit met wiskundige zekerheid: nee. (8).
Bekijken we de kwantumfysica van beneden uit, vanuit de materiële kant, dan stoten we op tal van paradoxen, met als meest bekende: bestaat licht uit golven of uit deeltjes? Is een foton (lichtdeeltje) een golf? Of is het een deeltje? Daar heeft de fysica decennia over gedaan, om uiteindelijk tot het inzicht te komen: licht kan zich zowel als golf als als deeltje manifesteren. (9) Let op het woord manifesteren. Is licht golf of deeltje, dit ontdaan van geest? Dit is een vraag die de wetenschap, het denken en de causaliteit (oorzakelijkheid) te boven gaat.
We stoten op een glazen plafond. Kunnen we kennen wat hierboven ligt. Kennen enerzijds wel, maar niet weten. Weten is een vorm van gematerialiseerd kennen.
wat bepaalt welke richting het uitgaat bij materialisatie? Dan komen we bij het bewustzijn van de waarnemer terecht.
Wij, in het Westen, vertrekken vanuit materie, volgende stap naar bewustzijn toe zijn de hersenen. Maar hoe komen we dan tot ervaring? We stoten op wat de wetenschap "het harde probleem van het bewustzijn" noemt. Meer hierover bij de fenomenologie van Edmund Husserl. (10)
We doen een poging om 'van bovenuit' te kijken, vanuit de dimensie van het kwantumobject zelf. Merk op dat dit de gewone kijk in het Oosten is. Zij kijken vanuit bewustzijn en zien dat bewustzijn de vorm van materie kan aannemen.
In normale toestand is het kwantumobject niet gematerialiseerd. Het is geen materie, het is niet reëel. Je zou het virtueel kunnen noemen. Wiskundig uitgedrukt is het imaginair (11).
Eenvoudig gesteld: wanneer er een waarneming is, manifesteert het zich, wat wil zeggen dat het overgaat van virtueel naar reëel. Een waarneming wil zeggen dat er bewustzijn bij te pas komt. De collaps, het vervallen van het kwantumobject tot 3D, is dan ofwel als golf, ofwel als deeltje, afhankelijk van het bewustzijn van de waarnemer.
nog niet af